Na književni konkurs „Slova koja traju“, koji je organizovala „Moja mala knjižara“, pristiglo je više od 200 radova iz cijele Crne Gore. Nakon selekcije stručnog žirija, 40 radova ušlo je u uži izbor, dok je prema glasovima publike i odluci organizatora prvo mjesto osvojio Marko Vulević sa pjesmom „Okalemljeno drvo“.
Konkurs je trajao od 15. jula do 15. avgusta, a finalni rezultati objavljeni su 31. avgusta. Vulević je nagrađen dvjema plaćenim povratnim avionskim kartama za Budimpeštu, dok će njegov rad, zajedno sa još 39 najboljih, biti uvršten u zbornik „Slova koja traju“.
Marko Vulević je student master studija političkih nauka na Univerzitetu u Kelnu (Njemačka), gdje studira kao dobitnik prestižne DAAD stipendije. Osnovne studije završio je kao najbolji student političkih nauka u Crnoj Gori na Univerzitetu Crne Gore, sa prosjekom 10.00, uz više akademskih i institucionalnih priznanja.
Njegovo obrazovanje kombinuje teorijsku izvrsnost sa praktičnim iskustvima u oblastima omladinske politike, ljudskih prava, evropskih integracija i komunikacija. Aktivno djeluje u domaćim i međunarodnim omladinskim strukturama, a kao član Upravnog odbora Organizacije crnogorskih studenata u inostranstvu (OMSA) koordinira saradnju između dijaspore i institucija u Crnoj Gori.
Učestvovao je u projektima UNDP-a, NDI-ja i drugih organizacija, dok je njegova feministička novela Melem za uspomene (2024), prva takve vrste u Crnoj Gori pisana iz muške perspektive, prepoznata po društvenoj angažovanosti i emocionalnoj dubini.
Pored naučnog i aktivističkog rada, Vulević njeguje izraženu književnu dimenziju, a nagrada na konkursu „Slova koja traju“ potvrđuje njegovu ulogu u savremenom književnom stvaralaštvu.
Okalemljeno drvo
Ja nijesam čovjek — ja sam drvo samo,
Na prvo proljeće okalemljeno rano,
Još dok sam dijete bio, prvo među svima,
U krošnji mi tišina, a u duši — zima.
Grane moje nijesu moje — nijesu od moga truda,
Na tuđoj su volji nikle — iz tuđe želje, tuđega suda.
Ne govore mojim jezikom, nit’ šume sa mnom u skladu,
Tuđe snove nose, dok mi vlastite kradu.
Društvo me hoće mirnog, okalemljenog po mjeri,
A ove grane režu me kao političke zvijeri.
Al’ kad su me kalemili — zaboraviše tada
Da se korijen ne mijenja — on nad stablom vlada.
Jer duboko pod zemljom, gdje nema ni glasa ni zraka,
Leži ono što jesam — samoća bez znaka.
Sve što spolja nijesam, u mraku dišem tiho,
Jer korijen ne laže, ne glumi i ne živi plitko.
A ti,
Ako ikad prođeš kraj mene,
Ti pomisli na moju neisplakanu muku:
Jer drvo ne može plakati —
samo stajati nijemo,
u korijenu,
u luku.
